كسى كه صبح كند و بزرگترين تلاش او دنيا باشد ، نزد خدا هيچ مرتبه‌اى ندارد و چهار خصلت پيوسته گريبانگيرش باشد : 1 - اندوهى كه هرگز از او جدا نشود . 2 - گرفتاريى كه هرگز از آن رهايى نيابد . 3 - فقرى كه هرگز به بىنيازى و توانگرى نينجامد . 4 - و آرزويى كه هرگز پايان نپذيرد . امام باقر عليه السلام در فراز از دعايى كه معروف به دعاى جامع است ، مىفرمايد : اسْأَلُكَ اللَّهُمَ الرَّفاهِيَةَ فى مَعِيشَتى ما أَبْقَيْتَنى ، مَعِيشَةً أَقْوى بِها عَلى طاعَتِكَ وَ أَبْلُغُ بِها رِضْوانَكَ وَ أَصيرُ بِها إِلى دارِ الْحَيَوانِ غَدْاً وَ لا تَرْزُقْنى رِزْقًا يُطْغِينى وَ لاتَبْتَلِنِى بِفَقْرٍ أَشْقى بِهِ مُضَيِّقاً عَلَىَّ . « 1 » خدايا ! از تو مىخواهم تا زنده هستم زندگى مرا در آسايش قرار دهى ، چندان كه در طاعت تو نيرومندتر گردم و به خشنودى تو دست يابم . و فرداى قيامت به وسيلهء آن به بهشت كه خانهء زندگى من است ، بروم . به من آن چنان روزى مده كه سركشم كند و به فقرى گرفتارم مكن كه در تنگناى بدبختى افتم و . . . . 38 - مرگ بدون توشهء اخروى مرگ ابتداى جهان آخرت است ، كسى كه در دنيا اهل ايمان و تقوا و عمل صالح و اخلاق حسنه بوده ، در حقيقت توشهء جهان ديگر را فراهم آورده و مرگ براى او به فرمودهء رسول خدا صلى الله عليه و آله تحفهء الهى است . « 2 » اما كسى كه به فرمان خدا نبوده و از انبياى الهى اطاعت ننموده و آراسته به اخلاق حسنه و تقوا نشده و كار خيرى انجام نداده ، دستش خالى و به هنگام حركت به سوى آخرت بىتوشه است .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 589 ، حديث 26 ؛ بحار الأنوار : 91 / 269 ، باب 43 ، حديث 3 . ( 2 ) - برگرفته از المحجّة البيضاء : 8 / 240 و 243 ، ذكر الموت .